Chorobowe w Norwegii – zasiłek, L4 i zasady NAV

Choroba lub wypadek mogą czasowo uniemożliwić wykonywanie pracy. Osoby zatrudnione w Norwegii mogą w takiej sytuacji otrzymać zasiłek chorobowy, czyli sykepenger.

Świadczenie ma zastąpić dochód utracony w czasie niezdolności do pracy.

Komu przysługuje chorobowe w Norwegii? Ile wynosi zasiłek?

Kto wypłaca pieniądze przez pierwsze 16 dni?

Czy NAV uznaje zwolnienie lekarskie wystawione w Polsce?

Co to jest sykepenger?

Sykepenger to norweski zasiłek chorobowy wypłacany osobie, która z powodu choroby albo urazu nie może wykonywać swojej pracy.

Samo otrzymanie zwolnienia lekarskiego nie oznacza jednak automatycznego przyznania świadczenia. Lekarz potwierdza stan zdrowia i niezdolność do pracy, ale ostatecznie to NAV ocenia, czy wszystkie warunki do wypłaty zasiłku zostały spełnione.

Zwolnienie może być:

całkowite, na przykład 100%,
częściowe, na przykład 20%, 50% albo 80%.

Aby otrzymać zasiłek chorobowy, niezdolność do pracy musi zasadniczo wynosić co najmniej 20%.

Kto może otrzymać chorobowe w Norwegii?

Pracownik może mieć prawo do sykepenger, jeżeli:

podlega norweskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych albo jako obywatel państwa UE lub EOG pracuje w Norwegii,
ma mniej niż 70 lat,
otrzymał prawidłowe zwolnienie lekarskie,
jest niezdolny do pracy w wymiarze co najmniej 20%,
bezpośrednio przed chorobą pracował przez minimum cztery tygodnie,
osiąga dochód odpowiadający co najmniej 0,5 wartości podstawowej G w skali roku.

Od 1 maja 2026 roku wartość podstawowa G wynosi 136 549 NOK. Minimalny wymagany dochód roczny dla pracownika wynosi więc obecnie 68 274,50 NOK. NAV ustala przewidywany dochód roczny przede wszystkim na podstawie wynagrodzenia z trzech ostatnich miesięcy przed rozpoczęciem zwolnienia.

Ile wynosi zasiłek chorobowy w Norwegii?

W przypadku pracownika zasiłek chorobowy może pokrywać 100% podstawy wynagrodzenia, ale tylko do ustawowego limitu wynoszącego 6 G.

Od 1 maja 2026 roku limit 6 G wynosi:

819 294 NOK rocznie.

Dochód przekraczający tę kwotę nie jest standardowo pokrywany przez NAV. Niektóre umowy o pracę lub układy zbiorowe mogą jednak przewidywać, że pracodawca dopłaci różnicę.

Podstawą obliczenia świadczenia jest najczęściej średnie wynagrodzenie z trzech miesięcy poprzedzających zwolnienie lekarskie. Wynagrodzenie za nadgodziny zasadniczo nie jest uwzględniane w podstawie zasiłku.

Kto wypłaca chorobowe przez pierwsze 16 dni?

Pierwsze 16 dni kalendarzowych zwolnienia to tak zwany arbeidsgiverperioden, czyli okres odpowiedzialności pracodawcy.

W tym okresie zasiłek chorobowy wypłaca zasadniczo pracodawca. Jeżeli niezdolność do pracy trwa dłużej, od 17. dnia wypłatę przejmuje NAV.

W niektórych przedsiębiorstwach pracodawca nadal wypłaca pracownikowi pełne wynagrodzenie również po 16. dniu, a następnie otrzymuje refundację z NAV. Z punktu widzenia pracownika pieniądze nadal mogą więc wpływać od pracodawcy, mimo że świadczenie finansuje już NAV.

Jak zgłosić chorobę pracodawcy?

O chorobie należy poinformować pracodawcę jak najszybciej. Prawo do wypłaty może być liczone najwcześniej od dnia, w którym pracodawca otrzymał informację o nieobecności.

Krótką nieobecność można w określonych przypadkach udokumentować za pomocą egenmelding, czyli własnego oświadczenia o chorobie. Jeżeli choroba trwa dłużej albo pracownik nie ma prawa korzystać z egenmelding, potrzebne jest zwolnienie lekarskie – sykmelding.

Szczegółowe zasady korzystania z egenmelding zależą między innymi od długości zatrudnienia oraz regulaminu obowiązującego u danego pracodawcy.

Samo zwolnienie nie wystarczy – trzeba wysłać wniosek

Jednym z częstych błędów jest przekonanie, że wystawienie zwolnienia lekarskiego automatycznie uruchamia wypłatę.

Po zakończeniu każdego okresu zwolnienia pracownik powinien wysłać do NAV właściwy wniosek o zasiłek chorobowy – søknad om sykepenger.

Wniosek należy wysłać również wtedy, gdy:

pracodawca nadal wypłaca wynagrodzenie,
zwolnienie obejmowało tylko pierwsze 16 dni,
pracownik otrzymał elektroniczne zwolnienie lekarskie,
pracodawca ma później wystąpić o refundację z NAV.

We wniosku trzeba podać między innymi, czy w czasie zwolnienia wykonywano pracę, przebywano na urlopie, podróżowano albo przebywano poza Norwegią.

Dlaczego inntektsmelding od pracodawcy jest tak ważne?

Jeżeli zwolnienie trwa dłużej niż okres pracodawcy, NAV potrzebuje dokumentu nazywanego inntektsmelding.

Jest to informacja przekazywana przez pracodawcę, która zawiera między innymi dane o:

wynagrodzeniu pracownika,
okresie opłaconym przez pracodawcę,
ewentualnym dalszym wypłacaniu pensji,
kwocie, którą pracodawca chce odzyskać od NAV.

Bez inntektsmelding NAV może nie mieć możliwości obliczenia świadczenia. Brak tego dokumentu jest jedną z najczęstszych przyczyn opóźnienia wypłaty chorobowego.

Jeżeli zwolnienie trwa już dłuższy czas, a NAV nadal nie wypłacił pieniędzy, warto sprawdzić, czy pracodawca rzeczywiście wysłał inntektsmelding.

Polskie L4 a chorobowe w Norwegii

Osoba zatrudniona w Norwegii może zachorować podczas pobytu w Polsce i otrzymać zwolnienie od polskiego lekarza.

Zwolnienie wystawione przez lekarza w innym państwie EOG, w tym w Polsce, może zostać uznane w Norwegii. Nie oznacza to jednak, że polskie elektroniczne L4 automatycznie trafia do norweskiego pracodawcy i NAV.

Jeżeli zagraniczne zwolnienie zostanie zdigitalizowane przez NAV, pracownik może potwierdzić je na nav.no, przesłać do pracodawcy oraz złożyć elektroniczny wniosek o zasiłek. Do skorzystania z tej możliwości potrzebny jest odpowiedni elektroniczny sposób logowania, na przykład BankID, Buypass albo Commfides.

Jeżeli zwolnienie nie pojawi się elektronicznie, należy zasadniczo:

uzyskać od polskiego lekarza dokument potwierdzający okres niezdolności do pracy,
przekazać kopię zwolnienia pracodawcy,
przesłać kopię zwolnienia do NAV,
wypełnić oświadczenie dotyczące zagranicznego zwolnienia – egenerklæring for utenlandske sykmeldinger,
wysłać wniosek o zasiłek chorobowy.

Oświadczenie dotyczące zagranicznego zwolnienia powinno zostać przesłane dla każdego kolejnego okresu niezdolności do pracy.

Czy polski lekarz musi wpisać diagnozę?

Dokument powinien umożliwiać NAV ocenę:

kto wystawił zwolnienie,
od kiedy do kiedy pacjent jest niezdolny do pracy,
w jakim stopniu jest niezdolny do pracy,
czy istnieją ograniczenia dotyczące aktywności zawodowej.

NAV może zażądać dodatkowych informacji medycznych, szczególnie gdy zwolnienie jest długie, dokumentacja jest niepełna albo pracodawca zakwestionował niezdolność do pracy.

Warto dopilnować, aby dokument był czytelny, zawierał dane lekarza, datę wystawienia, okres zwolnienia, podpis oraz pieczęć albo inne potwierdzenie autentyczności.

Jak długo można otrzymywać sykepenger?

Osoba, która nie ukończyła 67 lat, może zasadniczo otrzymywać zasiłek chorobowy maksymalnie przez 52 tygodnie.

Limit jest taki sam przy zwolnieniu całkowitym i częściowym. Oznacza to, że zwolnienie na 50% również wykorzystuje okres prawa do sykepenger.

NAV może zsumować wcześniejsze okresy chorobowe, jeżeli pomiędzy nimi nie było wystarczająco długiej przerwy. Po wykorzystaniu pełnego okresu zasiłkowego prawo do nowego okresu sykepenger nie powstaje automatycznie.

Osoby w wieku od 67 do 70 lat podlegają innym zasadom i mogą otrzymać świadczenie maksymalnie przez 60 dni, jeśli spełniają odpowiedni warunek dochodowy. Po ukończeniu 70 lat prawo do sykepenger nie przysługuje.

Obowiązki pracownika podczas zwolnienia

Osoba otrzymująca chorobowe w Norwegii ma obowiązek współpracować z lekarzem, pracodawcą i NAV w celu możliwie bezpiecznego powrotu do pracy.

Najważniejsze etapy to:

Do czterech tygodni zwolnienia

Pracownik i pracodawca powinni przygotować plan powrotu do pracy, czyli oppfølgingsplan. Plan opisuje ograniczenia pracownika, możliwości dostosowania stanowiska oraz działania, które mogą ułatwić powrót do aktywności zawodowej.

Do siedmiu tygodni zwolnienia

Pracodawca powinien zorganizować dialogmøte 1. Jest to spotkanie dotyczące stanu zdrowia w kontekście wykonywanej pracy, możliwych dostosowań oraz dalszego planu postępowania.

Dialogmøte 1 organizuje pracodawca, a nie NAV. NAV może w nim uczestniczyć, jeżeli istnieje taka potrzeba.

Po ośmiu tygodniach zwolnienia

NAV ocenia obowiązek aktywności. Podstawową zasadą jest, że osoba chora powinna wykonywać pracę częściowo albo uczestniczyć w innej aktywności związanej z powrotem do zatrudnienia, jeżeli pozwala na to stan zdrowia.

Z obowiązku aktywności można zostać zwolnionym między innymi wtedy, gdy:

istnieją poważne przeciwwskazania medyczne,
pracodawca nie ma rzeczywistej możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy lub dostosowania stanowiska.

Okoliczności te powinny zostać właściwie udokumentowane przez lekarza albo pracodawcę. Brak współpracy lub nieuzasadnione odrzucanie proponowanych działań może doprowadzić do wstrzymania wypłaty świadczenia.

Czy podczas zwolnienia można przebywać w Polsce?

Obywatel Polski, który otrzymuje sykepenger i przebywa na terenie UE lub EOG, zasadniczo nie musi wcześniej składać do NAV osobnego wniosku o zachowanie zasiłku.

Pobyt w Polsce nie może jednak:

utrudniać leczenia,
pogarszać stanu zdrowia,
uniemożliwiać kontaktu z pracodawcą lub NAV,
przeszkadzać w wykonaniu planowanych działań zawodowych,
przedłużać okresu niezdolności do pracy.

Przed wyjazdem warto ustalić z lekarzem, czy podróż jest zgodna ze stanem zdrowia, oraz sprawdzić z pracodawcą, czy nie koliduje ona z zaplanowanym spotkaniem lub powrotem do pracy.

Jeżeli NAV uzna, że pobyt za granicą przeszkodził w leczeniu albo realizacji obowiązku aktywności, wypłata może zostać wstrzymana.

Urlop podczas zwolnienia lekarskiego

Wyjazd do Polski nie zawsze oznacza urlop. Należy odróżnić pobyt za granicą podczas zwolnienia od wykorzystania ustawowego urlopu wypoczynkowego.

Jeżeli pracownik wykorzystuje urlop, za dni urlopowe nie otrzymuje sykepenger. Informację o urlopie trzeba zaznaczyć we wniosku o zasiłek chorobowy.

Okres pobierania zasiłku zostaje wówczas przesunięty o dni urlopu, ponieważ dni te nie są wliczane do wykorzystanego okresu sykepenger.

Feriepenger od zasiłku chorobowego

Pracownicy mogą otrzymać feriepenger od części zasiłku chorobowego wypłaconego przez NAV.

NAV nalicza feriepenger od pierwszych 48 dni zasiłku chorobowego w danym roku kalendarzowym. Standardowa stawka wynosi 10,2%. Dla osób, które ukończyły 59 lat w roku nabycia prawa, stawka wynosi 12,5%.

Feriepenger wypłacane są w maju następnego roku. Jeżeli pracodawca wypłacał wynagrodzenie i otrzymywał refundację z NAV, feriepenger mogą zostać przekazane pracodawcy.

Chorobowe po utracie pracy

Jeżeli pracownik straci zatrudnienie w czasie trwającego zwolnienia lekarskiego, może nadal zachować prawo do sykepenger.

Po zakończeniu stosunku pracy NAV przejmuje odpowiedzialność za dalszą kontrolę i aktywizację osoby chorej. O utracie zatrudnienia trzeba poinformować NAV.

Jeżeli natomiast osoba zachoruje podczas pobierania dagpenger, może otrzymać sykepenger od pierwszego dnia zwolnienia. Wysokość świadczenia jest wtedy zasadniczo powiązana z kwotą pobieranego zasiłku dla bezrobotnych.

Choroba spowodowana wypadkiem w pracy

Jeżeli niezdolność do pracy jest wynikiem wypadku przy pracy, należy sprawdzić, czy zdarzenie zostało zgłoszone do NAV jako yrkesskade.

Samo poinformowanie pracodawcy o wypadku nie zawsze oznacza, że prawidłowe zgłoszenie rzeczywiście zostało wysłane. Warto poprosić pracodawcę o potwierdzenie lub bezpośrednio skontaktować się z NAV.

Uznanie urazu za wypadek przy pracy może wpływać na zakres przysługujących praw i świadczeń. NAV musi jednak formalnie zatwierdzić zdarzenie jako yrkesskade.

Co po wykorzystaniu 52 tygodni chorobowego?

Jeżeli po wykorzystaniu maksymalnego okresu sykepenger pracownik nadal nie jest zdolny do pracy, powinien odpowiednio wcześnie sprawdzić możliwość uzyskania innego świadczenia.

Najczęściej rozważany jest zasiłek rehabilitacyjny arbeidsavklaringspenger – AAP. Może on przysługiwać osobie, której zdolność do pracy została ograniczona z powodu choroby lub urazu i która potrzebuje leczenia, rehabilitacji, działań zawodowych albo dalszego wsparcia NAV.

AAP nie jest przyznawane automatycznie po zakończeniu sykepenger. Trzeba złożyć osobny wniosek i wykazać spełnienie warunków.

Nie należy czekać do ostatniego dnia zasiłku chorobowego. Dokumentację medyczną i wniosek o kolejne świadczenie warto przygotować odpowiednio wcześniej.

Najczęstsze przyczyny opóźnienia wypłaty chorobowego

Wypłata sykepenger może się opóźnić, jeżeli:

pracownik nie wysłał wniosku po zakończeniu okresu zwolnienia,
pracodawca nie przesłał inntektsmelding,
zagraniczne zwolnienie nie zostało przesłane do NAV,
nie wysłano oświadczenia dotyczącego zagranicznego zwolnienia,
okres zwolnienia albo stopień niezdolności do pracy są niejasne,
NAV oczekuje na dodatkową dokumentację medyczną,
pracodawca zakwestionował zwolnienie,
pracownik nie odpowiedział na wiadomość lub wezwanie NAV,
brakuje informacji dotyczącej pobytu za granicą, urlopu albo wykonywanej pracy.

Dlatego warto regularnie sprawdzać wiadomości na nav.no, listy, SMS-y oraz korespondencję od pracodawcy.

Podsumowanie

Chorobowe w Norwegii może zabezpieczyć dochód pracownika, który z powodu choroby lub wypadku czasowo nie może pracować. Aby otrzymać sykepenger, nie wystarczy jednak samo zwolnienie lekarskie.

Należy pamiętać o:

szybkim powiadomieniu pracodawcy,
prawidłowym przesłaniu zwolnienia,
złożeniu wniosku o sykepenger,
sprawdzeniu, czy pracodawca wysłał inntektsmelding,
odpowiadaniu na wiadomości NAV,
realizowaniu obowiązku aktywności,
zgłaszaniu urlopu, pracy i pobytu za granicą,
przygotowaniu dalszego planu przed zakończeniem okresu zasiłkowego.

W przypadku zwolnienia wystawionego w Polsce szczególnie ważne jest przesłanie dokumentacji zarówno do pracodawcy, jak i do NAV. Brak jednego formularza może spowodować wielotygodniowe opóźnienie wypłaty.

Jeżeli nie wiesz, jakie dokumenty należy wysłać, nie otrzymujesz wypłaty albo NAV poprosił o dodatkowe informacje, skontaktuj się z nami. Sprawdzimy, czego brakuje i pomożemy uporządkować dokumentację dotyczącą norweskiego zasiłku chorobowego.

Komu przysługuje zasiłek chorobowy w Norwegii i jak go otrzymać?